REGIONY PŁYT

DVD Region 1 - Ameryka Północna (Stany Zjednoczone i terytoria podległe, Kanada) Region 2 - Europa (z Grenlandią i Gibraltarem), Japonia, Afryka Południowa i Środkowy Wschód Region 3 - Daleki Wschód - Południowo-Wschodnia i Wschodnia Azja (z Hong Kongiem) Region 4 - Ameryka Południowa i Środkowa, Australia i Oceania (z Wyspami Pacyfiku i Karaibskimi) Region 5 - Afryka, Europa Wschodnia i większość Azji (były ZSRR, Indie, Korea Północna, Mongolia) Region 6 - Chiny Region 7 - jeszcze nie wykorzystany Region 8 - międzynarodowe środki lokomocji Region 0 - płyty bez kodowania regionalnego   źródło. wikipedia       BLU-RAY Region A/1 - Ameryka Północna, Ameryka Centralna, Ameryka Południowa, Japonia, Korea Północna, Korea Południowa, Hongkong oraz Azja Południowo-Wschodnia Region B/2 - Europa (bez Rosji), Grenlandia, Francuskie terytoria zamorskie, Bliski Wschód, Afryka, Australia oraz Nowa Zelandia Region C/3 - Indie, Bangladesz, Nepal, Chiny, Pakistan, Rosja, Azja Centralna oraz Azja Południowa źródło. wikipedia

 

OBRAZ

FORMAT OBRAZU Format obrazu – wymiary wyświetlanego obrazu wyrażone ilorazem jego długości do wysokości (zazwyczaj przedstawione jako x:y lub x×y, przy czym symbol oddzielający wartości, dwukropek lub znak mnożenia, czytane są jako na). Obecnie najpopularniejszymi formatami obrazu są, anamorficzny standard kinowy 2,39:1, tradycyjny 4:3 (1,33:1) stosowany powszechnie w telewizji, oraz jego następca 16:9 (1,78:1), wykorzystywany także w telewizji wysokiej rozdzielczości HDTV i telewizji cyfrowej. Wszystkie powyższe formaty stanowią część specyfikacji standardu kompresji obrazu MPEG-2, który jest wykorzystywany do zapisu na nośnikach DVD. Ostatnia z wymienionych proporcji stała się standardowym formatem w najnowszych technologiach zapisu optycznego Blu-ray i HD DVD, będąc kompromisem pomiędzy dwoma najpopularniejszymi standardami wyświetlania panoramicznego obrazu kinowego: europejskiego 1,66:1 i wykorzystywanego w Stanach Zjednoczonych, oraz Wielkiej Brytanii 1,85:1.      PROPORCJE OBRAZU 1,19:1 - Movietone – wczesny standard zapisu filmu dźwiękowego na taśmie 35 mm wykorzystywany od końca lat 20. do początku 30. XX wieku, głównie w Europie. Zapis optyczny ścieżki dźwiękowej redukował jej szerokość z 1,33 do 1,19. W celu zachowania formatu akademii (1,37:1) stosowano grubsze linie międzyklatkowe. Przykładem filmów zrealizowanych w tym formacie obrazu są pierwsze filmy dźwiękowe Fritza Langa: M – Morderca i Testament doktora Mabuse. Format ten jest z grubsza taki sam jak wykorzystywany we współczesnych filmach anamorficznych. 1,25:1 - Powszechnie wykorzystywana rozdzielczość ekranów komputerowych 1280×1024, będąca natywnym formatem obrazu wielu monitorów LCD. Także format fotografii filmowych 4×5. Pierwszy brytyjski system telewizji analogowej typu 405 line pracował w tym formacie od jego powstania w latach 30. do około 1950 roku, gdy zmieniono proporcje obrazu na powszechniejsze 4:3. 1,33:1 - Oryginalny format zapisywanego na taśmie 35 mm filmu niemego. Jako 4:3 powszechny w transmisjach telewizyjnych i do zapisu obrazu np. na magnetowidach. Także standardowy format obrazu dla IMAX i kompresji obrazu MPEG-2. 1,37:1 - pełnoekranowy standard zapisu filmu dźwiękowego na taśmie 35 mm, bardzo popularny pomiędzy 1932 i 1953. Oficjalnie przyjęty jako format akademii w 1932 przez AMPAS. Obecnie rzadko używany. Również standardowy format obrazu zapisanego na taśmach szerokości 16 mm. 1,43:1 - Format filmów IMAX zapisanych na taśmach 70 mm z przesuwem poziomym. 1,5:1: Bardziej znany jako format 2:3 wykorzystywany w fotografii małoobrazkowej dla filmów 35 mm. Także szerokoekranowy format obrazu wykorzystywany w wyświetlaczach laptopów PowerBook G4 wytwórni Apple Inc., o przekątnej 15,2 cala i rozdzielczości 1440×960. Telefon multimedialny iPhone tejże firmy również posiada ekran o proporcjach 1,5:1. 1,56:1 - Szerokoekranowy format 14:9. Najczęściej wykorzystywany do produkcji reklam jako pośredni pomiędzy dwoma najpopularniejszymi formatami telewizyjnymi: standardowym 4:3 (12:9) i szerokoekranowym 16:9, głównie jeśli produkcja taka ma być emitowana na obu typach ekranów. Po konwersji do formatu 16:9 tylko niewielka część obrazu ulega stracie, a przy prezentacji na ekranach o proporcjach 4:3 występują bardzo wąskie czarne pasy. 1,6:1 - Format komputerowych ekranów panoramicznych popularnie znany jako 16:10. Wykorzystywany w systemach o rozdzielczościach WSXGA, WSXGA+ i WUXGA. Ten format obrazu został wybrany jako standardowy dla wielu modeli monitorów komputerowych ze względu na możliwość jednoczesnej prezentacji dwóch stron tekstu ułożonych obok siebie. 1,66:1 - Europejski format panoramiczny dla taśm filmowych 35 mm i Super 16 mm. Inne określenia tego formatu to 5:3 (czasami również jako 1,67). 1,75:1 - Wczesny format panoramiczny dla taśm 35 mm wykorzystywany głównie przez wytwórnię Metro-Goldwyn-Mayer, obecnie nieużywany. 1,78:1 - Format panoramicznego obrazu wideo znany jako 16:9, wykorzystywany przez telewizję wysokiej rozdzielczości HDTV i jako jeden z trzech standardów dla kompresji obrazu MPEG-2. 1,85:1 - Amerykański i brytyjski format panoramicznego obrazu kinowego odtwarzanego z taśm 35 mm. Wysokość klatki wynosiła około trzech otworów perforacji co umożliwiło produkcję kopii na taśmach z poczwórną lub oszczędniejszą potrójną perforacją. 2:1 - Format panoramiczny wykorzystywany w latach 50. i na początku 60. przez Universal-International i Paramount Pictures dla filmów wyprodukowanych w technologii VistaVision. Wykorzystywany także jako jedna z odmian anamorficznego systemu projekcji SuperScope. Format ten wykorzystano do wydania na DVD filmu Czas apokalipsy. 2,2:1 - Format zapisu na taśmie 70 mm obrazu panoramicznego o bardzo wysokiej rozdzielczości. Opracowany dla standardu Todd-AO w latach 50. Format 2,21:1 wchodzi w skład specyfikacji MPEG-2, ale nie jest używany. 2,35:1 - Anamorficzny format zapisu na taśmie 35 mm wykorzystywany do 1970 roku w systemach CinemaScope (Scope) i wczesnej odmianie Panavision. Anamorficzny format obrazu uległ nieznacznym zmianom na przestrzeni lat, dlatego obecnie używany obraz tego typu ma proporcje 2,39:1 - chociaż nadal, głównie ze względu na przyzwyczajenie, bardzo często jest nazywany po staremu jako 2,35. 2,39:1 - Anamorficzny format zapisu na taśmach 35 mm stosowany po roku 1970. Czasami wartość ta jest zaokrąglana do 2,40[1]. Bardzo często jednoznaczny z napisem w czołówce filmu Filmed in Panavision lub Scope. 2,55:1 - Oryginalny format obrazu systemu CinemaScope przed dodaniem optycznej ścieżki dźwiękowej. Także standardowe proporcje formatu CinemaScope 55. 2,59:1 - Proporcje obrazu systemu Cinerama polegającego na jednoczesnej projekcji trzech obrazów z trzech projektorów na specjalnym zaokrąglonym ekranie. 2,76:1 - Zapis obrazu w systemie MGM Camera 65 na taśmie szerokości 65 mm i z optyka anamorficzną ściskająca obraz 1,25 razy. Wykorzystana w bardzo niewielu produkcjach filmowych pomiędzy 1956 i 1964 rokiem, takich jak Ben-Hur z 1959. 4:1 - Format systemu Polyvision, z trzema projektorami 35 mm wyświetlającymi obok siebie obrazy o proporcjach 1,33:1. Wykorzystany tylko w jednym filmie w reżyserii Abla Gance'a pt. Napoléon z 1927 roku.        STANDARD 4:3 Obraz o proporcjach 4:3 jest standardowym formatem telewizyjnym wykorzystywanym od początku epoki telewizji, oraz w wielu monitorach komputerowych. Standard 4:3 został zdefiniowany przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej wraz z pojawieniem się optycznego zapisu ścieżki dźwiękowej na taśmie filmowej. Poprzez adaptację istniejącego standardu do swoich potrzeb, telewizja mogła z powodzeniem wyświetlać filmy kinowe zapisane wcześniej (w latach 40. i 50.) w tych samych proporcjach. Ze względu na spadek widowni kin wytwórnie Hollywoodzkie zdecydowały się na wprowadzenie nowego standardu obrazu panoramicznego o wspomnianych wyżej proporcjach 1,85:1, co pozwoliło całkowicie odciąć się od formatu telewizyjnego.      STANDARD 16:9 16:9 (czytaj: szesnaście na dziewięć) to międzynarodowy standard obrazu dla telewizji wysokiej rozdzielczości HDTV wykorzystywanej w Australii, Japonii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych, oraz w Europie w transmisjach satelitarnych, oraz telewizji panoramicznej standardowej rozdzielczości (EDTV) i PAL-plus. Japonia wykorzystywała pierwszy system telewizji wysokiej rozdzielczości Super Hi-Vision o proporcjach obrazu 5:3, ale po wprowadzeniu międzynarodowego standardu 16:9 dostosowała go do tych wymagań rozszerzając obraz do formatu 5⅓:3 (czyli 16:9). Wiele współcześnie produkowanych kamer wideo posiada możliwość zapisu cyfrowego obrazu anamorficznego do późniejszego zapisu na DVD. Tak zarejestrowany obraz jest kompresowany do proporcji 4:3 i w przypadku, gdy odbiornik telewizyjny posiada możliwość odtworzenia takiego zapisu jest on dekompresowany i rozciągany do formatu 16:9. W przeciwnym wypadku odtwarzacz DVD redukuje liczbę linii obrazu zmniejszając jego wysokość oraz dodając u góry i z dołu czarne pasy. Szersze formaty kinowe takie jak 1,85:1 i 2,40:1 są dostosowane do zapisu w standardzie 16:9 poprzez dodanie czarnych pasów do obrazu już w procesie zapisu na DVD.       FORMATY HIGH DEFINITION 1080p - rozdzielczość 1920 × 1080 bez przeplotu* 1080i - rozdzielczość 1920 × 1080 z przeplotem* 1080p30 - gdzie 30 oznacza liczbę klatek na sekundę Przeplot – technika wyświetlania obrazu, polegająca na naprzemiennym wyświetlaniu parzystych i nieparzystych linii obrazu, powszechnie stosowana w telewizji. Stosuje się ją w celu zmniejszenia pasma przenoszenia przesyłanego sygnału, bądź w celu zwiększenia pozornej rozdzielczości wyświetlanego obrazu. W telewizji stosowana głównie do zmniejszenia efektu migotania ekranu (dwukrotnie częstsze wyświetlenie połowy linii, zamiast rzadszego wyświetlania pełnej klatki).      SYSTEM NADAWANIA PAL- (ang. Phase Alternating Line) - standard nadawania koloru w sygnale telewizyjnym, używany w telewizji kolorowej. System PAL jest udoskonaloną modyfikacją systemu NTSC. SECAM – séquentiel couleur ŕ mémoire (pl. kolejny kolor z pamięcią) – francuski system nadawania koloru w sygnale kolorowej telewizji analogowej. NTSC – to amerykański system telewizji analogowej. źródło. wikipedia

DŹWIĘK

Mono -  wykorzystuje tylko jeden kanał, aby go odtworzyć wystarczy jeden głośnik  Dźwięk zapisany w ten sposób nie jest dźwiękiem przestrzennym.      DOLBY DIGITAL Stereo - umożliwia słuchaczowi odczucie "przestrzenności" dźwięku – to jest doznania wrażenia, że dźwięk nie pochodzi bezpośrednio z głośników. Efekt taki uzyskuje się przesyłając dźwięk w dwóch kanałach - lewym i prawym, w których przesyłane są sygnały różniące się między sobą DD 5.1 - oznacza pięć głośników (przednie: lewy, prawy i centralny, oraz tylne: lewy i prawy) + subwoofer. Dolby Digital EX - rozwinięcie standardu Dolby Digital. Od Dolby Digital 5.1 różni się dodaniem kanału tylnego (Back surround) i pozwala na zastosowanie systemu głośnikowego typu 6.1 lub 7.1            DTS oraz DTS-ES DTS - Digital Surround to system kompresji dźwięku, opcjonalnie stosowany w płytach DVD. Technologia DTS pozwala zapisać sześć ścieżek dźwiękowych. System DTS oferuje lepszą jakość dźwięku w porównaniu z Dolby Digital dzięki wyższej prędkości przesyłu danych (1,5 Mb/s; Dolby Digital - 384 kb/s), a także z powodu mniejszego stopnia kompresji (4:1 w stosunku do ok. 11:1 dla Dolby Digital).   DTS-ES - W oparciu o DTS w 1999 roku powstał nowy format  który umożliwia rozszerzenia planu lokalizacji dźwięków do 360 stopni poprzez tylne głośniki efektowe. Jest on kompatybilny z konwencjonalnym formatem DTS.         DŹWIĘK HIGH DEFINITION DTS-HD Master Audio - format bezstratnej kompresji dźwięku, stworzony przez firmę Digital Theater System, Inc. Master Audio wykorzystuje ekstremalnie duże przepustowości danych - 24.5 Mb/s dla płyt Blu-ray oraz 18 Mb/s dla HD DVD.  Oczywistym jest, że firma DTS musiała sprostać konkurencji - nowa technologia obsługuje do ośmiu kanałów z częstotliwością próbkowania 96 kHz i rozdzielczością 24 bitów. Dolby TrueHD - zaawansowany format wielokanałowej, bezstratnej kompresji dźwięku, zaprojektowany przez firmę Dolby Laboratories. Pozwala na zapis do 8 kanałów (7.1) audio przy 96 kHz i 24 bitach. Dla 6 kanałów (5.1) pozwala na zapis z jakością 192 kHz i 24 bitach.

Informacje zawarte na wyświetlanej stronie mają jedynie charakter informacyjny oraz edukacyjny.
Większość z nich pobrana jest z www.wikipedia.pl
Sklep nie ponosi odpowiedzialności za błędne informacje.